Nu fundamentele keuzes rond het ontwerp van het onderwaterschip zijn gemaakt, wordt het tijd voor een kritische blik op de boeg van Long Tall Sally. Hoe kunnen daar twee ankers op een nette en praktische manier worden gepositioneerd? Om vele redenen gaat onze voorkeur uit naar ankers van het type Bruce. Als volwaardig expeditieschip willen we er daarvan twee gebruiksklaar op de boeg hebben hangen. Veiligheid gaat immers boven alles. Ze moeten los van elkaar inzetbaar zijn dus ze moeten zelfstandig groot genoeg zijn om het schip in zwaar weer op haar plek te houden. Daartoe wordt een gewicht van minimaal 150 kilo aanbevolen. Daar horen afmetingen bij van 140 x 70 x 90 cm voor resp. stok, kop en vloeien.

Willen we de bladen of vloeien niet in elkaar laten haken dan hebben we dus bijna 2 meter breedte nodig ergens voor buitenop de boeg. Dat wordt foeilelijk. We zouden het ene anker ruim voor het andere kunnen plaatsen op een flinke boegspriet, maar dat wordt ook niet mooi. In Monaco fotografeerden we een betere oplossing: we maken één van beide ankers iets groter zodat deze  het kleinere anker als het ware beschermend overlapt. Hierdoor heeft de hele ankersectie slechts 1 meter in de breedte nodig en krijgt het nog iets sierlijks voorzover dat ooit kan bij ankers. Enige nadeel is dat het grootste anker altijd als eerste zal moeten worden uitgebracht. Daar valt mee te leven. Ander punt van zorg is dat de ankerketting het rolmechanisme van het voorste zeil zal beschadigen als de stok van het anker omhoog wipt vlak voordat het anker valt. Om te kijken hoe reëel dit gevaar is, besluiten we een schaalmodel van boegsectie en ankers te maken. Dan kunnen we in het klein zien hoe het gebruik van Long Tall Sally’s ankers straks in zijn werk zal gaan.